Nigdy nie pal za sobą mostów

"Jak dobrze wstać, skoro świt..." Przed tobą trudne chwile, alkohol paruje jak zabytkowa lokomotywa, łeb pęka, łebek boli, a obok leży ona. Tusz rozsypał się pod powiekami, pognieciona od rozmemłanej pościeli, jakaś taka rozmazana, nieświeża, inna niż wczoraj. Najchętniej uciekłbyś na koniec świata, ale nie możesz, zwłaszcza jeśli znajdujesz się we własnym mieszkaniu. Trzymaj fason do końca. Zaparz herbatę, skocz po świeże bułki, zrób jajecznicę na bekonie, zaproponuj kąpiel, otul ją miękkim ręcznikiem i zamów taksówkę. A potem zadzwoń od czasu do czasu, wyślij SMS-a z życzeniami świątecznymi czy imieninowymi i pozostaw po sobie miłe wrażenie.
Nigdy nie pal za sobą mostów.

Niezwykłe odkrycie

Dzisiejsza Higiena osobista - czynności najczęściej kojarzone z regularnym myciem ciała z użyciem mydła i detergentów, regularną zmianą i praniem odzieży oraz bezpośrednim unikaniem zabrudzenia.
Hieronymus Cardanus (1501-1576) opisuje w swoich pamiętnikach normy higieny osobistej obowiązującej w szesnastym stuleciu: "Zarówno mężczyźni, jak i kobiety roją się od pcheł i wszy, a woń wydzielana z ich pach i stóp jest straszna". Jedną z popularnych metod zabezpieczenia się przed tą plagą robactwa była "pchla pelerynka" - rodzaj zewnętrznego futrzanego okrycia przeznaczonego do zwabienia insektów ze skóry i włosów noszącego taki ubiór. Typowym modelem była peleryna podszyta wilczym futrem, noszona na kilka minut przed udaniem się do łóżka, co miało uwalniać od kłopotliwego robactwa. Wielu uczonych uważa, że pieski pokojowe hodowane były głównie jako przynęta do wywabiania pcheł, kleszczy i wszy z otoczenia swoich panów.

Fobia mężczyzny

Najgorsza fobia: Mężczyźni w Indonezji wpadają cza­sami w okres żarliwych modłów z obsesyjnego strachu, że ich penis chowa się do wnętrza ich ciała i że jeśli, żeby to tak powiedzieć, nie wezmą sprawy we własne ręce, cały ten proces doprowadzi w końcu do śmierci. Zalecany spo­sób postępowania sprowadza się po prostu do uchwycenia zanikającego organu i trzymania go przez cały czas, aż po­wstrzyma się to niekorzystne zjawisko. Ponieważ typowy napad koro, jak nazywa się tę dolegliwość, może trwać ca­łe godziny, a nawet doby, doświadczona tym ofiara musi często prosić przyjaciół, żonę, lekarza-czarownika lub in­nych, aby go zastąpili i trzymali znikający organ w czasie, gdy on śpi. Może również próbować przeciwstawić się czynnie i zahamować proces przy pomocy małego, specjal­nie wykonanego pudełka z odpowiednimi wycięciami.

Choroba ma oczywiście podłoże czysto psychologiczne, lecz "leczenie" prowadzi często do już nie urojonych dolegliwości w postaci wyczerpania, czasowej impotencji i przesadnej obawy o swoje intymne narządy. Czasami skuteczne bywa podanie sproszkowanego rogu nosorożca, uważanego zresztą w wielu krajach Dalekiego Wschodu za silny afrodyzjak dla mężczyzn.

Najlepszy biustonosz

Dla jednych udręka dla innych piękno i klasa.Nowoczesny biustonosz wynaleziony został przez Francuza Charlesa R.Debevoise'a. Słowo "biustonosz" (franc. i ang. brassiere) we francuskim jest rażącym eufemizmem, oznacza bowiem "ochraniacz ramion". Ale Francuzi nie są zbyt szczerzy, jeśli chodzi o te sprawy; inne określenie na biustonosz we francuskim to le soutien gorge - "podparcie gardła".
Najbardziej wyszukanym, najbardziej ostentacyjnym i najkosztowniejszym biustonoszem - i dlatego według niektórych standardów najlepszym - był biustonosz wykonany przez projektantkę mody Elsę Peretti. Zrobiony z siatki z 18 karatowego złota, stanik ten, uzupełniony koszulką z rozcięciem do talii, noszony był na nagie piersi. Można kupić sobie taki u Tiffany'ego za kilka tysięcy dolarów.
Inny godny uwagi biustonosz został wymyślony przez Fredericka Melingera, sławnego, znanego pod nazwą passion fasion - co oznacza mniej więcej "styl pełen namiętności". Melinger opatentował ten pierwszy nadmuchiwany biustonosz. Reklamy kuszą sloganem: "Nadmuchaj sobie aż do pożądanego rozmiaru".

Ideał Urody

Jest polka zaczynająca się strofami: Nie chcę jej/ Ty ją możesz wziąć/ Ona jest dla mnie za gruba. Jednak smukły amerykański ideał urody (i polsko-amerykański) nie jest w żadnym przypadku powszechnie przyjętym standardem. W wielu kulturach mężczyźni pogardzają kościstymi kobietami i kochają swoje żony wprost proporcjonalnie do ich urodziwej wagi.
Plemię Efik z południowej Nigerii ma zwyczaj zamykania dziewcząt w wieku odpowiednim do zamążpójścia w m-bobi lub inaczej w chacie tuczącej. W zależności od stanu majątkowego rodziny przyszła ewentualna narzeczona pozostaje w takiej chacie przez okres od sześciu miesięcy do dwóch lat. "Podczas procesu tuczenia dziewczyna zmuszana jest do zjadania ogromnych ilości kalorycznych potraw - na przykład słodkich ziemniaków gotowanych w oleju palmowym. Nie pozwala się jej na żaden wysiłek, a szczególnie taki, który mógłby spowodować pocenie się". Po zakończeniu swojego odosobnienia, dziewczyna uczestniczy (jakby jeszcze mało było tego) w uczcie wydawanej na jej cześć i otrzymuje mnóstwo prezentów, wśród których są zabite kurczaki. Przyozdabia sobie nimi szyję w dniu zaślubin.
Spotyka się jeszcze bardziej ekstremalne przypadki: osiemnastowieczny król plemienia Karagwe ze Środkowej Afryki lubił żony tak otyłe, że nie mogły nawet chodzić, a jedynie "czołgać się po podłodze jak foki". By zachować odpowiednią linię, kobiety te ciągle popijały mleko z wydrążonych dyni.

Chanel No.5

Dlaczego Chanel No.5 niemało kosztują, jest to, że do niedawna zapach ten zawierał piżmo wydzielane przez gruczoły około odbytnicze łaskuna muzanga, zagrożonego wyginięciem azjatyckiego zwierzęcia - tego samego, które zjada owoce kawowca, częściowo trawi je i wydala, a następnie człowiek doprawia nimi przysmak kawowy zwany kopi luwak. Piżmo to seksualna wydzielina chemiczna. Wiele gatunków zwierząt używa jej w celu zwabienia partnera lub oznaczenia swojego terytorium. Ostry, intensywny zapach piżma utrzymuje się bardzo długo, dlatego producenci perfum wykorzystują go, aby przedłużyć działanie delikatnych aromatów. Gdy zaczęło być głośno o tym, że Chanel używa do produkcji perfum piżma łaskuna, firma zastąpiła je składnikiem syntetycznym. Nie wiadomo, czy decyzja ta została podyktowana protestami organizacji broniącej praw zwierząt, która zwróciła uwagę na okrucieństwo względem zwierzęcia towarzyszące pozyskiwaniu piżma, czy też może zniesmaczeniem klientów Chanel, dla których myśl, że ich delikatne szyje i nadgarstki mogły mieć cokolwiek wspólnego z lepką substancją z tyłka jakiegoś zwierzaka, była nie do zniesienia.

Jak się pozbyć diabła

 

29 kwiet­nia 1974 roku, gdy widzowie kinowi na całym świecie byli już wystarczająco przerażeni filmem „Egzorcysta", pracują­cy jako ankieter Luis Harris zadał badanym pytanie; „Czy wierzysz w istnienie diabła?" Odpowiedzi nie były jedno­znaczne: 12 procent ankietowanych było niezdecydowa­nych, drugie 12 procent odpowiedziało wymijająco, zasła­niając się nieprecyzyjną definicją „diabła'', a 30 procent wątpiących podważyło istnienie szatana. Znaczna jednak większość ankietowanych, bo 53 procent, odpowiedziało „tak"- oni wierzą, że diabeł istnieje i ma wpływ na ich ży­cie. Jeśli przyjmiemy, że faktycznie diabeł istnieje, to dobrze byłoby dowiedzieć się, jak można się go pozbyć, zdając so­bie doskonale sprawę, że żadne pudry i spraye nie będą w tym przypadku szczególnie użyteczne. Znanym autorytetem w tej dziedzinie był nie kto inny jak Marcin Luter. Szatan niepokoił Lutra częstymi odwiedzi­nami, a raz nawet pokazał rnu się w całej okazałości. Od­płacając się pięknym za nadobne, pewnego razu Luter cisnął w niego kałamarzem, co stało się odtąd jednym z najbardziej sławnych wydarzeń w historii Kościoła, Wal­czący przywódca reformacji miewał nawet bardziej bezpo­średnie kontakty z Diabłem Wcielonym. Czasem czarował go swą grą na flecie. Przy innej okazji miał rzucić w twarz biednego diabła fekaliami albo pierdnąć mu prosto w nos. Przytoczony na koniec przypadek ujęty w Rozmowach przy stole Marcina Lutra opisuje, jak to świątobliwy ojciec prote­stantyzmu zawołał do diabła: „Pocałuj mnie w dupę!" W swo­im pamiętniku Luter zanotował owej nocy, że on (diabeł) zaniemówił - i to jest właśnie sposób, by go się pozbyć.