Fugu

Jedną z najdroższych potraw japońskiej kuchni jest surowa ryba fugu, jej zwarta struktura i egzotyczny słonawy smak czynią z niej narodową dumę. Jedyną wadą jest to, że mięso ryby fugu zawiera szybko działającą truciznę, sto pięćdziesiąt tysięcy razy silniejszą niż kurara (trucizna wytwarzana z wyciągu kory kilku gatunków kulczyby (Strychnos toxifera, S. cognes, S. schomburgkii), z cebuli rośliny Burmannia albo ze śluzowatej substancji korzeni Cissus quadrialata.).

Fugu jest ciernistą rybą pozbawioną łusek, jedyną z odmian ryb nadymających się, które dobrze się chowają w płytkich przybrzeżnych wodach. Złapana na haczyk lub przestraszona, tak jak wszystkie nadymacze, wciąga znaczne ilości powietrza i wody i rozdyma się do rozmiarów trzykrotnie przekraczających jej normalną wielkość. Chociaż większość ciała ryby fugu jest absolutnie bezpieczna do spożycia, smakosze potraw z morza już dawno odkryli, że mięso z grzbietu, trzewia i skóry zawierają śmiertelne ilości tetrodotoxiny. W Japonii tylko specjalne koncesjonowane restauracje mogą podawać fugu, a i wtedy pod warunkiem, że ryba będzie przyrządzana przez szefa kuchni, który musi ukończyć intensywne kursy o subtelnościach anatomii fugu. Pomimo wszelkich przepisów i środków ostrożności setki Japończyków umiera corocznie zatrutych rybą fugu. Najlepsza z najlepszych jest surowa wątróbka z fugu, uważana za największy przysmak, jaki ocean może zaoferować. Jednak wycinanie wątroby jest tak zawiłe, że władze zabroniły umieszczania jej w menu komercyjnych restauracji. Jednakże ci, którzy mimo wszystko chcą zaryzykować, mogą otrzymać wątróbkę w kilku prywatnych klubach, odwiedzanych przez bardzo zamożnych.

Niewinne postanowienie

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Eugene Schefflin zdecydował się na nowy sposób uczcić Szekspira i sprowadzić do Stanów Zjednoczonych co najmniej po jednym gatunku ptaków wspomnianych w którymkolwiek z trzydziestu siedmiu dramatów wielkiego poety. Niewinne w zamierzeniu postanowienie skończyło się tym, że osiemdziesiąt europejskich szpaków wypuszczonych przez Schefflina w nowojorskim Central Parku w marcu 1890 roku rozmnożyło się tak gwałtownie od tamtego czasu, że obecnie ptak ten stał się znaczącym zagrożeniem dla zdrowia całego narodu. Szpaki masowo obsiadają drzewa i dachy zasypały wszystkie przejścia i drogi swoimi odchodami, z których bakterie przenoszące choroby są zagrożeniem dla ludzi i zwierząt. Wiadomo, że gromady skrzydlatych szkodników dziesiątkują pola pszenicy i kukurydzy w przerażająco krótkim czasie, a ich gromadne skrzeczenie jest często nie do wytrzymania.

Krach przyszłości

Kryzys ekonomiczny

Latem 1944 roku na Wyspę Świętego Mateusza położoną 300 kilometrów od brzegów Alaski przypłynął statek amerykańskiej straży przybrzeżnej. Przywiózł 19 mężczyzn (do obsługi radiostacji nawigacyjnej) oraz 29 reniferów. Zwierzęta były rezerwą na wypadek kłopotów z dostarczeniem żywności statkiem. Po kilku miesiącach straż przybrzeżna zamknęła jednak radiostację i ludzie wrócili na ląd. Zwierzęta pozostały.

Wyspa okazała się dla nich rajem. Brak drapieżników, dobry klimat a przede wszystkim 10-centymetrowa warstwa porostów, które rozwijały się tam od tysiącleci, sprzyjały wzrostowi populacji. Kiedy po trzynastu latach ludzie znów odwiedzili Wyspę Świętego Mateusza, zastali na niej 1350 doskonale odżywionych reniferów.

Minęło kolejnych siedem lat. W 1963 r. na wyspie wylądował helikopter. Renifery były wszędzie - naliczono ich ponad 6 tysięcy, jednak mniejszych i gorzej odżywionych. Wszystkie porosty na wyspie zostały już zjedzone, zwierzęta żywiły się więc trawą. Po trzech latach,w 1966 r., badacze znów wrócili na wyspę. Była martwa i pozbawiona roślinności. Wszędzie leżały szkielety zwierząt. Z ogromnej populacji reniferów przeżyły tylko 42 sztuki - 41 samic i jeden bezpłodny samiec. Nie było żadnych młodych. Do lat 80. renifery z Wyspy Świętego Mateusza wymarły.

Co ta historia ma wspólnego z kryzysem ekonomicznym?

Skąd mamy pewność, że następnego dnia w gniazdku będzie prąd, na stacji benzynowej paliwo, a w supermarkecie żywność.

Egzekucja

Samobójstwo było w dziewiętnastowiecznej Anglii zbrodnią karaną szubienicą: jeśli przeżyjesz swoją własną próbę zabicia się, państwo dokończy dzieła za ciebie. Według Nicholasa Ogarewa, rosyjskiego emigranta, około 1860 roku pewien mężczyzna podciął sobie gardło, a ponieważ jeszcze żył, wzięto go na szubienicę, by go za jego zbrodnię powiesić. Lekarz ostrzegał wprawdzie egzekutora, że powieszenie może okazać się niemożliwe: naciąg liny otworzy bowiem ranę w jego szyi i umożliwi mu oddychanie. Nie zważając na opinię doktora, jak pisze Ogarew, powiesili go i rana w szyi natychmiast otworzyła się i mężczyzna znów powrócił do życia, chociaż został powieszony. Zeszło trochę czasu zanim zawołano radnego miejskiego, by zadecydował, co należy dalej czynić. Po chwili zastanowienia radny zawiązał pętlę poniżej rany i mężczyzna wreszcie skonał.

Na dobry humor! Sex

Sposób na dobry humor!
Seks to najskuteczniejszy sposób na stres. Podczas zabaw erotycznych wydzielają się w naszym organizmie takie substancje jak Endorfina, Oksytocyna i Dopamina. Dzięki nim osiągamy stan euforii i jesteśmy po prostu szczęśliwsi. Mając satysfakcjonujące życie seksualne, lepiej radzimy sobie z codziennymi obowiązkami.

"Seks i Golf są jedynymi rzeczami, którymi możesz się cieszyć, nawet jeśli nie jesteś w nich dobry"

Niezwykła jaszczurka

Uzbrojona ropucha z rogiem i pod pseudonimem. W rzeczywistości to wcale nie jest ropucha, lecz jaszczurka - bliska kuzynka iguany. Można ją rozpoznać po kolczastym uzbrojeniu i strzelających krwią oczach, lub raczej po oczach, które strzelają krwią. Kiedy gad ten znajdzie się pod wpływem wielkiego strachu lub złości, napina mięśnie karku, zamykając w ten sposób swoją żyłę szyjną. Krew nie może powrócić do serca; zamiast tego uderza zwierzęciu do głowy, powodując jej nabrzmiewanie. Oczy wydymają się, jakby miały wyskoczyć, i w końcu ciśnienie staje się tak duże, że z kącików oczu, gdzie nagromadziła się krew, wytryskuje cienki jej strumień. Zasięg tego tryśnięcia sięga około dwóch metrów. Z krwią zmieszany jest środek drażniący, co tym bardziej zniechęca potencjalnego amatora konsumpcji. Zdolność taka jest czymś wyjątkowym w królestwie zwierząt.

Jo-Jo

Jo-jo przedstawione jest na malowidle na wazie starożytnej Grecji, datowanej na ósmy wiek p.n.e. Zabawianie się jo-jo było ulubioną rozrywką w siedemnastym i osiemnastym stuleciu oraz za czasów terroru w rewolucyjnej Francji. Odnotowano, że skazani arystokraci w oczekiwaniu na zgilotynowanie również bawili się jo-jo. Wkrótce potem zabawka przeniknęła do klas niższych i nawet napoleońscy żołnierze, maszerując na Moskwę, zabawiali się jo-jo. Według Duncan Corporation, firmy, która produkowała jakieś 10 milionów tych zabawek rocznie, jo-jo dotarło do Stanów Zjednoczonych nie z Europy, lecz z Filipin. Przez stulecia Filipińczycy jako broni używali specjalnie obrobionych kamieni umocowanych na długim sznurku. Myśliwi wdrapywali się na nisko zwisające gałęzie drzew i czekali na małą zwierzynę przechodzącą poniżej. Kiedy niczego nie spodziewający się zając podszedł na odpowiedni zasięg, myśliwy owijał swoje jo-jo, próbując trafić zwierzę w głowę i ogłuszyć je. Celność przy zastosowaniu tej metody nie była wcale większa niż przy normalnym rzucie kamieniem, lecz w tym przypadku myśliwy mógł po prostu nawinąć sznurek i wciągnąć kamień z powrotem na drzewo, zamiast schodzić na dół w poszukiwaniu nowej ‘’amunicji’’.

Od czasu gdy admirał Dewey podbił Manilę w wojnie hiszpańsko-amerykańskiej, kamienna szpulka stała się popularną zabawką dla dzieci. Dzieciaki nazywały urządzenie jo-jo, co w języku Tagalów oznacza „chodź, chodź”

Największe jo-jo na świecie zbudowane zostało przez studentów politechniki pod kierunkiem Jamesa H. Wiliama jako projekt semestralny. Nylonowy sznurek miał przeszło 80 metrów długości; szpula wykonana została z dwóch kół rowerowych o średnicy 660 centymetrów, połączonych stalowym wałkiem; na obwodzie dodano ciężary wyważające o łącznej masie 16 kilogramów. Całe urządzenie wyposażone było w silnik elektryczny. Profesor Wiliams twierdzi, że w czasie prób urządzenie działało bez zarzutu, opadając na zewnątrz dwudziestoczteropiętrowego budynku i wracając prawidłowo z powrotem do góry. W czasie oficjalnych pokazów przed zebranymi studentami i dziennikarzami zawiódł silnik elektryczny i jo-jo uniosło się z powrotem tylko na wysokość 48 metrów.